http://www.florina.org/news/2009/march10_g.aspΔελτίο Τύπου
ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΟΗΕ
Φλώρινα/Lerin - 10 Μαρτίου 2009
Greek Ministry of Foreign Affairs Πρόσφατα παρουσιάστηκε η έκθεση της κ. McDougall (ανεξάρτητη εμπειρογνώμονα) προς το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, θεσμικού οργάνου του ΟΗΕ, σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα, όπως συμβαίνει για όλες χώρες μέλη του Οργανισμού.
Στην έκθεση σημειώνεται το έλλειμμα δημοκρατίας στην Ελλάδα, ως προς το μη σεβασμό των δικαιωμάτων εθνικών μειονοτήτων, κοινοτήτων, ατόμων, περιγράφεται δε η κατάσταση και συμπεριφορά μιας χώρας μέλους του ΟΗΕ όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το ελληνικό ΥΠΕΞ εξέδωσε ανακοίνωση* απολογητική, αλλά και προσβλητική για τμήμα ελλήνων πολιτών - μελών των εθνικών μειονοτήτων. Η ανακοίνωση αποδέχεται έμμεσα την άρνηση αναγνώρισης της μακεδονικής και της τουρκικής μειονότητας στην Ελλάδα και προσβάλλει με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.
Συγκεκριμένα ο κ. Κουμουτσάκος, εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ, μεταξύ άλλων υποστηρίζει ότι: «οι θέσεις μας είναι κρυστάλλινες και εδράζονται στον απόλυτο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αρχή που ισχύει και για τις μειονότητες, και συνιστά επίτευγμα της σύγχρονης Ελληνικής Δημοκρατίας».
Ο «απόλυτος σεβασμός» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προϋποθέτει ωστόσο για την Ελλάδα, την αναγνώριση και το σεβασμό της μακεδονικής και τουρκικής μειονότητας στη χώρα. Πράγματι η διατήρηση και η ανάπτυξη της ταυτότητας των εθνικών μειονοτήτων, αποτελεί συστατικό στοιχείο της λειτουργίας των σύγχρονων δημοκρατικών χωρών. Αυτό πάντως δεν συμβαίνει στην χώρα μας.
Υπογραμμίζει επίσης το ΥΠΕΞ ότι «στη χώρα μας, κάθε Έλληνας πολίτης έχει το απαράγραπτο ατομικό δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού» και ότι «η μέριμνα της Πολιτείας για την ενίσχυση και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι διαρκής και αποτελεσματική».
Οι 2.000 περίπου Έλληνες, τούρκοι πολίτες, σε Ιστανμπούλ, Ίμβρο και Τένεδο, γίνονται σεβαστοί και αναγνωρίζονται ως εθνική ελληνική μειονότητα. Μερικές χιλιάδες Έλληνες, αλβανοί πολίτες, στη Νότια Αλβανία απολαμβάνουν επίσης τα εθνικά μειονοτικά δικαιώματα. Πως «μεριμνά» άραγε το ελληνικό κράτος και πως ενισχύει την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των «αυτοπροσδιοριζόμενων» ως εθνικά Μακεδόνων; Πόσοι αθροιστικά «ατομικοί αυτοπροσδιορισμοί» συνιστούν μία εθνική μειονότητα; Οι 2.000 ψυχές των Ελλήνων στη Τουρκία, και οι λίγες χιλιάδες στην Αλβανία, συνιστούν μειονότητα; Καλώς αναγνωρίζονται εθνικά μειονοτικά δικαιώματα σε αυτούς τους λίγους Έλληνες ή θα μπορούσαν να αρκεστούν στο δικαίωμα του «ατομικού αυτοπροσδιορισμού», όπως προτείνει στους εθνικά Μακεδόνες της Ελλάδας το πολιτικό Καθεστώς;
Χρειάζεται, κατά τη λογική του ΥΠΕΞ, να υπάρχει πολιτική σεβασμού της «γλωσσικής συλλογικότητας»; Διότι εάν επιθυμούμε την αναγνώριση, το σεβασμό και την καλλιέργεια της ελληνικής γλώσσας στις άλλες χώρες, πως είναι δυνατόν να αρνούμαστε τα γλωσσικά μειονοτικά δικαιώματα εντός της ελληνικής επικράτειας;
Το ΥΠΕΞ υποστηρίζει ότι η πολιτική της Ελλάδας «εδράζεται στην στέρεα πεποίθησή μας ότι οι μηχανισμοί προστασίας και ενδυνάμωσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πρέπει τελικά να ενισχύουν την αρμονική συνύπαρξη των πολιτών ενός κράτους».
Ποιος διάλογος πραγματοποιείται όμως, ανάμεσα στους «μηχανισμούς» του ελληνικού κράτους και τα μέλη της εθνικής μακεδονικής μειονότητας για την απάλειψη των διακρίσεων που υπάρχουν; Η μόνη «στέρεα πεποίθηση» που υπάρχει, είναι η δική μας πεποίθηση για την απόλυτη υποκρισία των ελλήνων πολιτικών, όταν ομιλούν περί πολιτικής «ενδυνάμωσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Και την πεποίθησή μας αυτή, τη συμμερίζονται πλέον διαδοχικές αποφάσεις διεθνών οργανισμών για την πολιτική διακρίσεων εις βάρος των εθνικά Μακεδόνων.
Τέλος το ΥΠΕΞ δηλώνει για τα διεθνή όργανα, όπως αυτό του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ:
«Οι εν λόγω μηχανισμοί δεν θα πρέπει να μετατρέπονται, άμεσα ή έμμεσα, σε ευκαιρία ή άλλοθι για ορισμένους, που συνειδητά επιχειρούν να τους εκμεταλλευθούν για την προώθηση δικών τους σκοπιμοτήτων στο επίπεδο των διακρατικών σχέσεων. Επίσης, δεν θα πρέπει να καθίστανται εργαλείο στα χέρια εκείνων που για ιδιοτελείς σκοπούς επιδιώκουν την καλλιέργεια διχόνοιας και κλίματος εντάσεων στο εσωτερικό μιας κοινωνίας».
Δηλαδή, οι διεθνείς Οργανισμοί, όπως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (με δύο καταδικαστικές αποφάσεις το 1998 και 2003, υπέρ μελών της εθνικής μακεδονικής μειονότητας στη χώρα μας και σε βάρος της Ελλάδος), το Συμβούλιο της Ευρώπης (έκθεση ECRI από το 2003, όπου καταγράφει τις διακρίσεις και προτρέπει αλλαγή πολιτικής της Ελλάδας στα μειονοτικά δικαιώματα και πρόσφατη έκθεση με ανάλογες διαπιστώσεις του Tommas Hammarmerg, Επιτρόπου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων), ο ΟΗΕ (έκθεση Gay McDougle, Ανεξάρτητου Ειδικού για το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπου διαπιστώνει επί τόπου τις διακρίσεις), είναι όλοι τους ή αφελείς, άσχετοι ή ύποπτοι. Γιατί πως αλλιώς θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν, οργανισμοί που σύμφωνα με το ΥΠΕΞ, παρέχουν «άλλοθι» για την προώθηση ανθελληνικών «σκοπιμοτήτων» στις διακρατικές σχέσεις ή αποτελούν «εργαλείο στα χέρια εκείνων» που επιδιώκουν τη διχόνοια και την ένταση στο εσωτερικό της χώρας.
Εμείς, ως εθνικά Μακεδόνες που ζούμε στην Ελλάδα, ως έλληνες πολίτες, λυπούμαστε και εναντιωνόμαστε σε αυτή την πολιτική, μια πολιτική δυστυχώς υπερκομματική, που κρατάει πολλές δεκαετίες. Έχοντας υψηλή συνείδηση του ανήκειν σε συλλογικότητα πολιτών, αισθανόμαστε ότι μια τέτοια συμπεριφορά (ανεξαρτήτου εθνικής, γλωσσικής ή άλλης ταυτότητας) αποτελεί ντροπή για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Και επιπλέον, θεωρούμε πως τέτοιες δηλώσεις, προσβάλουν πια ευθέως τη νοημοσύνη και γελοιοποιούν τη χώρα.